Stilstand

Misschien had ik het moeten zien aankomen toen de “Isa” rune uit mijn handvol runen eruit rolde recht voor mijn neus. Van de rest van de lezing kon ik geen kaas maken, maar deze was overduidelijk.

Isa: ijs. Bevriezing, stilstand. Niet de tijd voor nieuwe avonturen, niet de tijd om doorbraken te forceren.
Niet veel later viel de sneeuw en was er ook ijs in de dagelijkse wereld. Dat gaf weinig gelegenheid voor activiteiten in die wereld, behalve wandelingen door de sneeuw. Mijn auto heeft zomerbanden, daar kom je in Nederland bijna het hele jaar wel mee weg, maar nu even niet.

Na een paar dagen binnen zitten, wat opruimen, klusjes doen, puzzelen, lezen en in de sneeuw lopen met de honden ging het toch wat te veel wringen. Ik voelde me opgesloten. Had gezien dat het fietspad gestrooid was, dus ik ging op pad, eerst naar mijn paard, later een bestelling wegbrengen en naar de bieb in een dorp verderop (het onze is zo klein dat er niets is behalve een cafetaria, een hele oude herenkapperszaak en twee van die veel te dure winkels met zo’n Landleven-sfeertje en superauthentieke zinken emmers).
Het was fijn om er even uit te zijn en te fietsen door een heel stil landschap. Bijna niemand op de weg en nog minder op het fietspad, hoewel het goed te doen was. Het deed sprookjesachtig aan.

Gister was weer een grotendeels binnen-dag en ik was al plannen aan het maken voor vandaag, want er zou geen sneeuw vallen, ik dacht dan kan ik wel weer op pad. Naar mijn paard, misschien een eindje rijden door de sneeuw zelfs. Of wat boodschappen halen. Ik heb nog zat te eten in huis, maar de kattenbakvulling raakt op, of all things. Ik heb al een mentale notitie gemaakt dat dat ook in een noodvoorraad thuishoort.

Helaas had het universum andere plannen dan ik en schoot het gisteravond in mijn rug. Door het sneeuwruimen. Ik had als een brave burger steeds netjes mijn stoepje schoongemaakt. Blijkbaar is mijn lijf daar niet van gediend en heeft goed burgerschap een prijs.

Vandaag dus pijnstillers, weer binnen en alleen de rondjes met de honden lopen, nu op halve snelheid. Nog niet de tijd om echt actief te zijn in de buitenwereld.

Ik herinner me dat Linda Wormhoudt rond deze tijd van het jaar sprak over mensen die veel te snel willen in het begin van het nieuwe jaar. Al die goede voornemens en plannen, gelijk naar de sportschool, projecten beginnen, dat soort dingen. Dat dat helemaal niet past als het jaarwiel pas net langzaam weer in beweging komt. Ik gooi er even een citaat in, uit “Haar Boek”:

“Januari heeft, op het grote wiel, ook andere kwaliteiten. Het is de maand net voor de conceptie. Straks, in februari, komt het zaadje bij het eerste eitje, en hebben we de eerste conceptie. De ziel verbindt zich ergens eind januari, begin februari met de lichaam.
Dat maakt januari de maand van de ziel. Januari is noord: stilstand, rust, dromen, en je ziel sluipt ergens tussen twee lagen, tussen de werelden, en is niet helemaal op aarde. De ziel wil nog helemaal niet aan de bak op aarde, ze wil nog niet gronden, ze wil in haar zielslaag zijn want dit is zielentijd”.

Zielentijd, dus. Het voelt voor mij anders dan voor de feestdagen, toen was ik vooral aan het reflecteren, terugkijken, op een rijtje zetten waar ik me mee bezig wil houden en waarmee niet meer. Nu lijkt het meer een soort wachtstand. Eentje die ik liever doorspoel als ik eerlijk ben, maar dat gaat niet.

Als ik dan toch maar bij mezelf blijf kan ik voelen wat mijn ziel wil; vandaag is dat schrijven over stilstand.