Het laten ontstaan

Een willekeurige kleur pakken die je aanspreekt, daar een lijn of veeg mee maken. Verf of inkt zomaar zonder plan op je papier laten vallen, mengen, in elkaar overlopen en dan kijken wat er gebeurt. Waar het heen wil, wat je erin ziet ontstaan. Dat is een manier van beeldend werken waar ik veel plezier aan kan beleven.

Met klei heb ik het ook wel zo gedaan, een homp pakken en kneden, een vorm maken, van daaruit verder werken.

Bij schrijven kan je hetzelfde doen. Achter de computer kruipen met een leeg document en hooguit een vaag idee, of een losse zin of een paar woorden, soms zelfs dat niet. Vroeger zou het achter een typemachine geweest zijn met een leeg vel, een mooi beeld.

Ik heb deze kunst een beetje moeten herontdekken. Vroeger deed ik het wel, dan ging ik zitten en schreven mijn stukjes min of meer zichzelf. Maar op een of andere manier ben ik dat een beetje kwijteraakt. Wilde ik van tevoren weten waar het over moest gaan, waar het heen moest, met welke woorden.

Voor speficiek dit stukje tekst weet ik wel degelijk vooraf waar het over gaat. Maar niet hoe het gaat worden, dat ontdek ik gaandeweg. En tot zover gaat dat best heel aardig, van de ene gedachte op de andere.

Veel schrijvers, kunstenaars en musici hebben gezegd dat inspiratie bestaat, los van ons, dat de ideeën er al zijn,wachtend op een kans om deze wereld in te komen. Dat je het eigenlijk alleen maar hoeft te ontvangen en een vorm te geven. Ik kan je niet vertellen of het werkelijk zo is, alleen dat het soms werkelijk zo voelt.

Dat gegeven confronteert me ook met een van de overtuigingen die ik heb. Ik heb altijd gezegd dat ik alleen non-fictie kan schrijven, verhalen over wat ik zelf meemaak. Dat ik niet de fantasie heb om verhalen te verzinnen. Maar misschien is dat niet waar. En misschien is het wel waar, maar hoef je ze niet te verzinnen, alleen maar op te vangen. Interessante gedachte toch of niet?

Ik sluit dit bericht af met een gedichtje wat ik ongeveer 30 jaar geleden schreef:

Woorden dalen uit de hemel
Zacht op aarde neer
Wie plukt ze uit de bomen
Vertelt zijn mooiste dromen
En geeft zo de hemel weer?